نمیدونم کرسی خونه ی مادر بزرگ خیلی بزرگ بود یا ما خیلی کوچک،نمیدونم قدح آبی ی که دونه های انار توش مثل ستاره های هفت آسمون به ما چشمک میزد خیلی بزرگ بود یا دستای ما خیلی کوچیک بود،می چسبیدیم به همدیگه،می پریدیم بالای کرسی ،از زیرش یواشکی جاهامونو عوض میکردیم و........خلاصه حسابی کرسی رو بهم میریختیم.

ما هفتا نوه بودیم با پدر مادرامون می شدیم پونزده نفر، وبا خاله کوچیکه و دایی رضا وبچه های خاله پری وعمه و اووه..شاید بیست وپنج شش نفر می شدیم، حالا از شما می پرسم کرسی خونه ی مادر بزرگ خیلی بزرگ بود یا ما کوچیک بودیم.

هر چی که بود شب یلدا دور اون کرسی همه مون جا می شدیم، حالا از شما می پرسم دلامون گرم بود یا کرسی مادر بزرگ؟
حالا هرکدوم از مایک طرفیم، یه سرنوشت ویه زندگی داریم، بعضی ها خیلی دور شدند، شاید هیچوقت دیگه همدیگررو نبینیم،شاید یادمون بره که کی بودیم،که با هم بودیم مهربان و صمیمی،که بچه بودیم،نکنه یادمون بره چقدر نزدیک بودیم به اندازه دور کرسی مادر بزرگ،نکنه کرسی،خونه،اون حیات برفی که دل وجون مادر بزرگ بود یادمون بره.....

اونوقتا مثل حالا دوربین عکاسی وفیلمبرداری نبود،هرچی خاطره است تو دل آدماضبط شده بود هر چه مثل وشعر وقصه وحکایته تو دل ویاد آدمای قدیم نقش بسته بود، اگردلت می خواست بدونی،اگر دلت خواست که بشنوی،بلند شو،پا شو حالا همین امروز همین امشب قصه گو زیاده حتما هم چشم براتن ، پاشو انار و هندوانه دلتو بردار برو کنارشون، برای گرم ومهربون نشستن همیشه کرسی لازم نیست دل باید گرم باشه دل